Park Güell

Park Güell

.  .  .

Eind negentiende eeuw gaf Eusebi Güell de architect Antoni Gaudí de opdracht om voor welgestelde families een tuinstad te bouwen, waarin natuur en architectuur een symbiose moesten vormen. Hiervoor had Güell buiten Barcelona een stuk land op een berg aangekocht. Güell wilde hier de Britse residentiële parken nabootsen en noemde het landgoed Park Güell, in het Engels. De locatie was perfect: een gezonde omgeving buiten de stad met een prachtig uitzicht over de zee en Barcelona. Op het landgoed moesten ongeveer 60 driehoekige percelen komen omgeven door een bijzonder park met een complex netwerk van paden, viaducten en trappen om de hoogteverschillen mee op te vangen. 

Gaudí behield de vegetatie die al op het terrein groeide en vulde dit aan met mediterrane planten die niet veel water nodig hadden. Hij ontwierp ook verschillende systemen voor het verzamelen en opslaan van water. Zowel de vegetatie als het beheer van het water hielp de erosie van het land, door de hevige regenbuien in het Middellandse-Zeegebied, te voorkomen en tegelijkertijd de bewoners van het landgoed te voorzien in de waterbehoefte.

In oktober 1900 werd begonnen met de werkzaamheden voor de indeling van het terrein. Begin 1903 was de bouw gereed van de twee ingangspaviljoens, de hoofdvlucht van de trappen, de schuilplaats voor paardenkoetsen, de buitenomheining, de viaducten, een deel van de grote esplanade en het waterafvoersysteem. Het eerste perceel werd in 1902 gekocht. Tegelijkertijd werd er een toonzaal gebouwd om de verkoop te stimuleren. Gaudí zelf verhuisde er in 1906 naartoe om bij zijn vader en nichtje te gaan wonen.

Van luxe woonwijk naar stadspark

De complexe voorwaarden voor de verkoop van de percelen onder oude erfpachtcontracten, het ontbreken van toegangswegen en het zeer exclusieve karakter maakten het hele plan onrendabel. Een gebrek aan kopers leidde ertoe dat de bouw in 1914 werd opgeheven en dat slechts twee van de zestig geplande huizen werden gebouwd. Het park werd zo een grote privé-tuin, die Güell voor openbare evenementen liet gebruiken.

Eusebi Güell stierf in 1918 en zijn erfgenamen boden het park aan de gemeenteraad, die ermee instemde het aan te kopen en als openbaar park te openen. Het werd in 1969 erkend als een artistiek monument en in 1984 uitgeroepen tot UNESCO-werelderfgoed.

Geïnspireerd door de natuur

In het hele park is de sterke invloed van Gaudi's natuurlijke vormen duidelijk zichtbaar. Zoals de wandelpaden die ondersteund worden door kronkelende rotspijlers die als bomen uit de grond lijken te groeien. Ook zijn er verschillende dierlijk geïnspireerde sculpturen te vinden, waarvan de draak bij de ingang van het park de meest prominente is. Het middelpunt van het park is echter het hoofdterras, omgeven door een lange bank in de vorm van een zeeslang.

Voor toegangskaartjes voor het Park Güell klik dan hier.

Top